ความสำคัญและคุณค่าของวรรณกรรม
ภาษา ภาษาของคนในจังหวัดเลย มีสำเนียงที่แตกต่างจากคนในภาคอีสานอื่น เพราะคนที่อาศัยอยู่ในปัจจุบัน อพยพมาจากอาณาจักรล้านช้าง ซึ่งมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองหลวงพระบาง หรือเชียงคงเชียงของ ในสมัยโบราณกลุ่มชนเหล่านี้ได้อพยพข้ามแม่น้ำโขง เข้ามาตั้งถิ่นฐาน เป็นชุมชนกลุ่มย่อย ๆ ตั้งแต่ต้นพุทธศตวรรษที่ ๒๓ ได้นำวัฒนธรรมด้านภาษา มาใช้จึงทำให้ภาษาเมืองเลย แตกต่างจากภาษาอีสานถิ่นอื่น
มีผู้เข้ามาศึกษาภาษาถิ่นในประเทศไทย จำนวน ๖๐ ภาษา โดยแบ่งภาษาไทย ออกเป็นเจ็ดกลุ่ม ในกลุ่มที่หกซึ่งเป็นกลุ่มภาษาลาว ที่พูดกันในภาคอีสานของไทย ก็ยังแบ่งเป็นกลุ่มภาษาที่พูดแตกต่างกันมาก เป็นสามกลุ่มย่อย คือ กลุ่มหลวงพระบาง กลุ่มเวียงจันทน์ และกลุ่มย้อ ภาษาเมืองเลยอยู่ในกลุ่มหลวงพระบาง อันประกอบด้วย ภาษาเมืองหลวงพระบาง ภาษาเมืองแก่นท้าว เมืองไชยบุรี ภาษาอำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย และภาษาอำเภอเมืองเลย เป็นต้น
ในเขตจังหวัดเลย ยังมีภาษาของชนกลุ่มน้อย คือ ภาษาไทดำที่บ้านนาป่าหมาด อำเภอเชียงคาน และภาษาไทพวน บ้านกลาง อำเภอเชียงคาน
จารึก มนุษย์เริ่มรู้จักใช้ภาษาพูด แล้วจึงรู้จักใช้ภาษาเขียน โดยได้พยายามเขียนเครื่องหมายขึ้นมาแทนความรู้สึก นึกคิด จึงเกิดอักษรแสดงความคิดขึ้นมา เป็นวิวัฒนาการอีกขั้นหนึ่งของภาษาเขียน เป็นยุคเริ่มของประวัติศาสตร์ ในระยะแรกจะใช้สีเขียนหรือวาดอักษรภาพลายเรขาคณิตเป็นส่วนใหญ่ เริ่มแรกจะใช้แกะสลักเป็นภาพ สลักบนผนังถ้ำเพิงผา ซึ่งเป็นสมัยก่อนประวัติศาสตร์ พอเริ่มเข้ายุคประวัติศาสตร์มีอักษรใช้ ก็นิยมจารึกอักษร ลงบนแผ่นดินเหนียว แผ่นดินเผา เสาหิน หนังสัตว์ ผืนผ้า เปลือกไม้ ใบไม้ โลหะต่าง ๆ เช่น สำริด เหล็ก เป็นต้น จนถึงกระดาษอย่างปัจจุบัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น