รูปอักษรไทยถิ่นอีสานที่ใช้จารึก
การบันทึกเรื่องราวต่าง
ๆ เป็นลายลักษณ์อักษรของกลุ่มชนในภาคอีสาน ในสมัยโบราณนั้นได้มีการใช้ตัวอักษร
ซึ่งเป็นของตนเอง แตกต่างไปจากตัวอักษรไทยที่ใช้อยู่ในภาคกลาง อักษรที่ใช้มีอยู่สองแบบคือ
อักษรธรรมและอักษรไทยน้อย
อักษรธรรม หรือบางทีเรียกอักษรยวน เรียกว่า อักษรธรรมอีสาน ที่แตกต่างจากอักษรธรรมภาคเหนือ ซึ่งเรียกว่า อักษรตัวเมือง ลักษณะอักษรธรรมใกล้เคียงกับอักษรมอญ พม่า เป็นอักษรทีใช้บันทึกเรื่องราวในพระพุทธศาสนา (คดีธรรม) เป็นส่วนใหญ่ จึงมีความสำคัญเทียบเท่าอักษรขอม ซึ่งถือว่าเป็นอักษรศักดิ์สิทธิ์
อักษรไทยน้อย หมายถึง ตัวอักษรทีใช้อยู่ในภาคอีสานของไทย และอาณาจักรล้านช้างมาก่อน มีรูปร่างคล้ายอักษรไทย ชาวอีสานใช้บันทึกเรื่องราวทั่ว ๆ ไป ได้แก่ วรรณกรรม การจดบันทึกวิชาการที่ไม่ศักดิ์สิทธิ์ ลักษณะตัวอักษรคล้ายตัวอักษร ที่ปรากฎในศิลาจารึกสมัยสุโขทัย คือ ศิลาจารึกหลักที่ ๒ ศิลาจารึกวัดศรีชุม สรุปได้ว่า ตัวอักษรไทยน้อย ได้รับแบบอย่างมาจากอักษรไทยสมัยพระเจ้าลิไท ผ่านเข้าสูล้านนาไทย พัฒนากลายเป็นอักษณฝักขาม แล้วแพร่หลายไปยังล้านช้าง จากนั้นจึงแพร่ขยายมายังภาคอีสานของไทย
อักษรธรรม หรือบางทีเรียกอักษรยวน เรียกว่า อักษรธรรมอีสาน ที่แตกต่างจากอักษรธรรมภาคเหนือ ซึ่งเรียกว่า อักษรตัวเมือง ลักษณะอักษรธรรมใกล้เคียงกับอักษรมอญ พม่า เป็นอักษรทีใช้บันทึกเรื่องราวในพระพุทธศาสนา (คดีธรรม) เป็นส่วนใหญ่ จึงมีความสำคัญเทียบเท่าอักษรขอม ซึ่งถือว่าเป็นอักษรศักดิ์สิทธิ์
อักษรไทยน้อย หมายถึง ตัวอักษรทีใช้อยู่ในภาคอีสานของไทย และอาณาจักรล้านช้างมาก่อน มีรูปร่างคล้ายอักษรไทย ชาวอีสานใช้บันทึกเรื่องราวทั่ว ๆ ไป ได้แก่ วรรณกรรม การจดบันทึกวิชาการที่ไม่ศักดิ์สิทธิ์ ลักษณะตัวอักษรคล้ายตัวอักษร ที่ปรากฎในศิลาจารึกสมัยสุโขทัย คือ ศิลาจารึกหลักที่ ๒ ศิลาจารึกวัดศรีชุม สรุปได้ว่า ตัวอักษรไทยน้อย ได้รับแบบอย่างมาจากอักษรไทยสมัยพระเจ้าลิไท ผ่านเข้าสูล้านนาไทย พัฒนากลายเป็นอักษณฝักขาม แล้วแพร่หลายไปยังล้านช้าง จากนั้นจึงแพร่ขยายมายังภาคอีสานของไทย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น